بهشت!
اگر جهنم سوزان سرد سينه هاي توست
مرا بسوز
خاكسترم را بريز روي شانه هات
كه آبشار از فرو ريختن آغاز
توي رودخانه اي كه از چشم هايم تا شانه هايت راخيس مي كند.

هميشه ازتمام شدن آغاز مي شود
ققنوس خسته اي كه توان آواز كردن نداشت
وهر چه خودش رابه تو مي ساييد
جهنم آغاز نمي شد.

ودست هام...
چشمه از جوشيدن آغاز
توي دست هاي خيال ديوانه اي كه توان شدن نداشت
خودش را مي ساييد به واقعيت دست هايي كه بوي "مي شدن"داد.

وتو بي پايان آغاز شدي
ومن بي آغاز ...
                                                                                   پايان.

با هر چه بکنم
بخواهم
نمی توانم
حتااسیدها_اسیدهایی که آدم راهرچه می کنند،ازپاپدر درمی آورند_محوت نمی کنند
نشسته ام ودر یک فضای پراز شیشه گی
فکر می کنم که آیا اگر تمام ِبرفها درمن می بارید
باز هم آدم برفی ِتوی"تو"...
همیشه زیباتر است
من که نه
بگوید...چه کسی می تواند
وقتی باران های موسمی درمن
غیر موسمی می بارد
باز هم آدم برفی ِتوی تو،"اندی"گوش می کند
چرا...و اصلن فکر نمی کند
من که نه
بفهمد کسی چه کسی می تواند مرا
...
آدم برفی ها چه سفید های کثیفی هستند
که با اسید که نه
که با بخار اسبد هم
...
فرقی نمی کند
باهر چه بخواهم
پاک مرا می کنی

این رسم ،رسم ِجنگ های تن به تن نیست
در دست تو شمشیروچیزی دست من نیست
بازیچۀ    بازیِ      خونین ِ      شماییم
از دستتان یک جای سالم دربدن نیست
جرمم چه بوده غیر ِخندیدن،نمردن
"شعر ِسیاهِ جمعه؟"اینکه شعر من نیست...
"پیراهن وشلوار من رنگ سفید است؟"
من عاشق ِرنگِ سفیدم،این کفن نیست
گفتی:"لجن"،من محسنم،باور نداری؟
اینهم گواهینامه ام نامم لجن نیست
"بلبل زبانی؟"مشت اول ،مشت دوم
"جای شما آلوده هادر این وطن نیست"
باجرم ِخندیدن مراشاید نکشدند
این رسم،رسم جنگ های تن به تن نیست

شناور در سرشار ِزردِخوابِ سبزها
فکرمی کنم به:تمام ِ"می شودنمی شودچیزهایی"که شاید اصلن نمی شود
                                                                             (بیدار می شوی)

حس می کنی:بی نهایتی ازنهایت زندگی ،خالی
                                                                              (بیدار می شوم)

                   :
                                                  شکست؟
                                                                            (سیگارکشیدن...
                                           

                                            (وسعتِ روزمرگی ِجاده را کسی سرکشید)

می گویی:در مرگ ازدحام برگها
وافسردگی ِمسری ِدرخت ها
شاخه هاهنوز هم خوابۀ ماه می شوند
می گویم :باران ،خالی ِآسمان ِدونفر را دریاکرد
دو نفرتنهاتر ازتنهایی ِتمام ِدیگردونفرهای تنها
وگفت:کسی چیزی راکه هنوز حرف آخرش نبود
                                            (وسعت ِروزمرگی ِجاده کسی را سرکشید)
                                        
یکی دستی بر برگ ها
موسیقی ِپاییز می گزیست
یکی بغض می نوشت وسیگار می کشید

وباد بیدار
دار را در خوابِ خاکستری ِخاطره های هنوز سبز زمزمه کرد

 سلام
سلام به همۀ اونایی که به یه نوعی منو می شناسن
هم به  همۀاو نایی که به یه نوعی منو نمی شناسن
سلام به همۀاونایی که منو به یه نوعی دوست دارن
هم به همۀاونایی که به یه نوعی منو دوست ندارن
سلام به همۀاونایی که از جلو خنجر میزنن
هم به همۀاونایی که ازپشت ،ازبغل،بالاوپایین
یااونایی که باسنگ میزننت
پیرزنایی که مادرانه بهت می خندن و
با میل بافتنیاشون واست طناب می بافن
پیرمردای کوچولویی که شطرنج بازی می کنن و
شرط می بندن که تو چندروز دیگه بیشتر زنده نیستی
شاعرایی که صبح تاشب کتاب می خونن تاحرف زدن یاد بگیرن
وحرافایی که شب تاصبح کتاب می خونن تابتونن شعر بگن0
به بچه هایی که000
نه،فقط بچه ها،بچه هان که تورو می شناسن
تو رو دوست دارن
بچه هایی که اصلأ نمی دونن خنجر چه شکلیه
بچه هایی که <یاکوبسن وفوکو> نمی خوننُ شاعرن
کوچولوهای بزرگی که همیشه می خندنُ
اگه گریه کنن،حتمأ اتفاقی افتاده
درست عکس بزرگاکه همیشه گریه می کننُ
اگه اتفاق خیلی بزرگی<مثل شبهای برره!>بیفته،یه کم می خندن
اصلأ حرفموپس می گیرم وازهمۀ اونایی که گفتم خداحافظی می کنم ومیگم
بچه ها سلام
از اینکه به جمع شما راه پیدا کردم،خیلی خوشحالم
امیدوارم دنیای مجازی کمک کنه تابه دنیای حقیقی برسم
مسیری که از اندیشه! شروع میشه وبه میدون آزادی!! ختم میشه
پشت دریاها شهری است
قایقی بایدساخت000